Boekfragment:
Kort boekfragment:
Dit zijn woorden voor alle ouders die in stilte rouwen om hun gestorven kinderen, de kinderen voor wie geen boom wordt geplant, geen mars georganiseerd, geen bergen bloemen neergelegd, geen petities getekend, geen comités opgericht, geen ballonnen opgelaten, geen bos aangelegd, geen verontwaardigde brieven geschreven, geen volkswoede gevreesd, geen.
Uitgebreid boekfragmenten:
Stilte
Dit zijn woorden voor alle ouders die in stilte rouwen om hun gestorven kinderen, de kinderen voor wie geen boom wordt geplant, geen mars georganiseerd, geen bergen bloemen neergelegd, geen petities getekend, geen comités opgericht, geen ballonnen opgelaten, geen bos aangelegd, geen verontwaardigde brieven geschreven, geen volkswoede gevreesd, geen.
Dit zijn woorden voor de vrouw die me achter in een propvolle kerk tijdens de begrafenis van een hoogbejaarde vage kennis aanklampte om het verhaal van haar doodgeboren kind te vertellen. Ik zou het immers begrijpen, zei ze, ik zou weten wat het betekende, maar in alle eerlijkheid, hoezeer haar verhaal me ook aangreep, ik kan me niet beginnen voor te stellen wat het betekent om van een dood kind te bevallen, om vooraf te weten dat de baby in je buik dood is, maar dat je hem toch uit je lijf moet persen, hij kan er niet blijven zitten. Goddank weet ik niet echt wat dat betekent. Maar deze woorden zijn voor haar en voor al wie deze bittere weg heeft moeten gaan. En ook voor de vrouw van wie de schijnbaar kerngezonde zoon zomaar dood neerviel, hij was dertig, haar lieveling, ze had al twee kindjes op erg jonge leeftijd verloren, en ook door haar man was ze in de steek gelaten, hij was er met een ander vandoor. Haar familie begreep niet dat ze na één jaar het verlies van haar zoon nog altijd niet had verwerkt, vond dat het tijd was om op te houden met huilen en jammeren en de morbide details van zijn dood herkauwen. Waarom liet ze zich zo gaan? Tja, waarom?
Dit zijn woorden voor de zwangere vrouw die, opgenomen in een ziekenhuis, ’s nachts alleen was toen ondanks de medicatie de geboorte op gang kwam en haar eigengereide tweeling niet langer in haar buik wilde blijven, al kwam hun voortvarendheid op een zelfmoordactie neer, ze waren immers nog lang niet levensvatbaar.
Dit zijn woorden voor de vrouw bij wie vijf keer een bevrucht eitje werd ingeplant, maar die telkens na enkele weken de foetus verloor. Ze moest haar man beloven dat ze het niet een zesde keer zou proberen, dat mocht ze zichzelf en hem niet aandoen, en al begreep ze dat hij gelijk had, zij zou inderdaad eindeloos zijn doorgegaan.
Dit zijn woorden voor al wie met stilte leeft, de stilte van kinderen die niet roepen, niet lachen, niet huilen, niet brullen, niet tateren of brabbelen of opgewonden honderduit vertellen, niet met stift op de muren krabbelen, niet weigeren hun bord leeg te eten, niet stiekem aan de chocolade zitten, niet. Dit zijn woorden voor wie met vergeelde foto’s leeft, altijd dezelfde versteende beelden, bekeken en bestudeerd tot ze niets meer betekenen en er zelfs geen enkele emotie aan kan worden ontlokt. Dit is een omhelzing voor hen die kleren bewaren die nooit meer zullen worden gedragen, die geboortedata onthouden die nooit meer zullen worden gevierd. Dit is een minimonument van papier dat tegen alle verweesde ouders zegt: u bent niet alleen.
Viool
Mijn moeder vond dat ik viool moest leren spelen. Voor een piano was geen plaats in huis en een gitaar was geen serieus instrument. Of het was wel serieus, maar het werd niet serieus bespeeld. Geruchten hadden haar bereikt over jonge mensen die de studie van het gitaarspel tot enkele akkoorden beperkten. Ik wist niet wat een akkoord was, maar ik begreep dat ik er me niet met een paar akkoorden van af zou kunnen maken. In de eerste les leerden we het paardenhaar van de strijkstok met hars te behandelen. Veel meer dan dat heb ik nooit onder de knie gekregen. Anders dan een gitaar is een viool niet met handige bruggetjes uitgerust die je vingers naar de juiste plek leiden. Daarom is de viool exclusief voor de elite. Ik was een braaf kind. Ik oefende iedere dag. Met mijn viool aan het stuur van mijn fiets reed ik op woensdag en zaterdag naar de muziekschool. Vijf jaar lang. Goddank haalde mijn leraar het in zijn hoofd verliefd op mij te worden. Ik was vijftien en mijn moeder zeer verontwaardigd. De viool belandde op de zolder. Waarom, dacht ik, was die leraar niet eerder verliefd op mij geworden? |
Meer over dit boek...
De teksten die in Als een kinderhemd bijeen zijn gebracht gaan over verlies van ouders, kinderen en geliefden, maar ook over verlies van onschuld en illusies. En over de verwerking van dat verlies. Soms zíjn ze de verwerking van een verlies, wat merkbaar is aan de grote intensiteit waarmee ze zijn geschreven.
Of Kristien Hemmerechts nu schrijft over huiswerk of literatuur, over muziek of Cambodja, over haar ouderlijk huis of over haar overleden echtgenoot, de dichter Herman de Coninck, haar observaties verrassen telkens weer. Soms schrijft ze autobiografisch, soms juist niet, maar altijd slaat ze de wereld met een open en onbevangen blik gade.
Haar eerlijkheid, humor en haar scherpe blik maken het lezen van de hier verzamelde stukken tot een bijzondere belevenis.
Een fragment uit dit boek is te beluisteren op www.boekfragment.nl
Bestel dit boek online via Bol.com:
 
Als een kinderhemd
Kristien Hemmerechts
|
