Boekfragment:
Andrea McCain, 32 jaar, toneelactrice
‘Je kunt elkaar niet manipuleren, onmogelijk. In een relatie weet je allebei heel goed wat je doet, zelfs als een van de twee naderhand klaagt dat hij gebruikt is.’
Dat zei Athena – maar ze deed het tegenovergestelde, want ik werd gebruikt en gemanipuleerd, zonder enige con¬sideratie met mijn gevoelens. Het wordt nog erger als we het over magie hebben, want per slot van rekening was zij mijn meesteres, ermee belast de heilige mysteriën door te geven, de onbekende kracht wakker te maken die ieder van ons in zich draagt. Wanneer we ons op deze onbekende zee wagen, vertrouwen we blind op degenen die ons leiden – omdat we geloven dat zij meer weten dan wij.
Maar dit kan ik u verzekeren: ze weten niet meer dan wij. Athena niet, Edda niet, en ook de mensen niet die ik via hen heb ontmoet. Zij zei tegen mij dat ze wat ze aan anderen leerde, op datzelfde moment zelf leerde. Hoewel ik dat aan¬vankelijk weigerde te geloven, ben ik later gaan inzien dat het wel eens waar zou kunnen zijn. Het was een van haar ve¬le manieren om te bereiken dat je je verdediging liet varen en je overgaf aan haar charme.
Mensen die aan een spirituele zoektocht zijn begonnen denken niet, ze willen resultaten. Ze willen zich machtig voelen, niet bij de meute horen. Ze willen bijzonder zijn. Athena speelde met andermans gevoelens, op een manier die griezelig was.
Ze heeft, naar ik meen, in het verleden een diepe bewon¬dering voor de heilige Theresia van Lisieux gehad. Het ka¬tholicisme interesseert me niet, maar naar wat ik gehoord heb, had Theresia een soort mystieke en fysieke gemeen¬schap met God. Athena heeft ooit gezegd dat ze het leuk zou vinden als haar leven op dat van Theresia zou lijken: in dat geval had ze in een klooster moeten gaan, zich moeten wij¬den aan contemplatie en de dienst aan de armen, veel nut¬tiger voor de wereld, en veel minder gevaarlijk dan mensen door muziek en rituelen overhalen tot een soort intoxicatie waardoor we in contact kunnen komen met het beste, maar ook met het slechtste in onszelf.
Ik ben naar haar toe gegaan toen ik voor mezelf een ant¬woord zocht op mijn vraag naar de zin van het leven, hoewel ik dat bij onze eerste ontmoeting niet heb laten blijken. Ik had meteen in het begin al door moeten hebben dat Athe¬na daar niet bepaald in geďnteresseerd was. Ze wilde leven, dansen, vrijen, reizen, mensen om zich heen verzamelen om te laten zien hoe wijs ze was, ze wilde haar gaven laten zien, buren provoceren, genieten van al het wereldse, ook al pro¬beerde ze haar zoektocht een spiritueel tintje te geven.
Als wij bij elkaar kwamen voor magische ceremoniën of om naar het café te gaan, voelde ik haar macht, iedere keer weer. Die manifesteerde zich zo extreem sterk, dat ik hem bijna kon vastpakken. In het begin vond ik dat fascinerend, en wilde ik worden zoals zij. Maar op een dag, toen we in het café zaten, begon ze opmerkingen te maken over de ‘Derde Rite’, waarin het om de seksualiteit gaat. Ze deed dat waar mijn vriend bij was. Ze wilde me zogenaamd iets leren. Maar wat ze volgens mij werkelijk wilde, was mijn vriend, de man van wie ik hield, versieren.
En dat is haar natuurlijk gelukt.
Het is niet goed om kwaad te spreken van mensen die overgegaan zijn naar de astrale wereld. Athena zal aan mij geen verantwoording hoeven afleggen, maar wel aan al die krachten die ze, in plaats van ze aan te wenden voor het wel¬zijn van de mensheid en voor haar eigen spirituele verhef¬fing, alleen heeft gebruikt voor haar eigen voordeel.
En wat het ergste is: wat we samen zijn begonnen, had een succes kunnen worden als ze maar niet die exhibitionistische drang had gehad. Was ze wat discreter geweest in haar op¬treden, dan zouden we de missie die ons werd toevertrouwd nu samen kunnen volbrengen. Maar ze had zichzelf niet in de hand, meende dat ze de wijsheid in pacht had, dat ze alle barričres kon slechten, alleen maar door haar charme.
Wat is het resultaat? Ik sta er nu alleen voor, en ik kan het werk niet onafgemaakt laten; ik moet door, ook al voel ik me soms zwak, en bijna altijd moedeloos.
Dat ze op deze manier is geëindigd, verbaast me niets: haar leven was een voortdurende flirt met het gevaar. Ze zeggen dat extroverte mensen ongelukkiger zijn dan intro¬verte, en dat ze de behoefte hebben om dat te compenseren door zichzelf te laten zien dat ze tevreden zijn, blij zijn, dat ze de kunst van het leven verstaan; voor haar ging dat in ie¬der geval wel op.
Athena was zich van haar charisma bewust, en heeft ieder¬een die van haar hield laten lijden.
Mij ook. |
Meer over dit boek...
De heks van Portobello is het prachtige en ontroerende verhaal van Sherine, die later Athena genoemd zal worden. Haar leven wordt opgetekend, stukje bij beetje, door de mensen die haar gekend hebben: ouders, collega's, leraren, vrienden, bekenden, haar ex-man. Sherines adoptief ouders, wonend in Beiroet, komen naar Roemenië, Transsylvanië, om daar een kind te adopteren. Tegen de raad van een van de medewerkers van het weeshuis in, die hen waarschuwt dat hun favoriete baby achtergelaten is door een zigeunerin, kiezen zij Sherine. Vol liefde voeden ze haar op. Reeds als kind wordt Sherine aangetrokken door het geloof. Ze brengt veel tijd door in de kerk, en al snel kent ze de bijbelverhalen uit haar hoofd. Ze vertelt haar ouders ook over haar onzichtbare vrienden - engelen en heiligen - en dat ze 'een vrouw gezien heeft, helemaal gekleed in het wit, net als de maagd Maria'. Paulo Coelho zelf over De heks van Portobello: ‘Ik heb geprobeerd het portret te schetsen van mensen die door de hen omringende maatschappij als “anders” worden bestempeld en die daarvoor een hoge prijs moeten betalen. […] Ik geloof dat we in een tijdperk leven dat op zijn einde loopt, waarvan de doodsreutel hoorbaar is; een tijdperk waarin de intolerantie op een zorgwekkende manier almaar toeneemt, wat kan leiden tot enorme veranderingen.’
Bestel dit boek online via Bol.com:
 
De heks van Portobello
Paulo Coelho
|
